ترانه «این آخرین باره» فقط یک ملودیِ پاپ نیست؛ یک میراثِ جمعی در حافظه عاطفی ماست که ملودی آن، مرز میانِ نوازندگیِ مکانیکی و اجرایِ با احساس را تعیین می‌کند. وقتی انگشتان تو آکوردهای مطبوع و کشیده‌ی این قطعه را لمس می‌کنند، در واقع داری با هارمونیِ ساده و جمله‌بندی‌های کلاسیکِ موسیقیِ پاپ ایران دست و پنجه نرم می‌کنی که تکنیکِ «لگاتو» و «کنترل پدال» تو را به چالش می‌کشد .

تو یاد میگیری چطور با هر کلاویه، همان ابهت و طنینی را ایجاد کنی که دهه‌هاست در گوش یک ملت زمزمه می‌شود؛ اینجا یاد می‌گیری که پیانو نه فقط یک ساز، بلکه حنجره‌ای دوم برای روایتِ دلتنگی‌های بزرگ است.