در این سطح، هنرجو باید از مرحله آشنایی عبور کند و به درک فعال و شنیداری برسد.

سلفژ دیگر صرفاً خواندن نت نیست؛ بلکه هنرجو روابط مدال، فواصل پایه و الگوهای ریتمیک را باید بشنود، تحلیل کند و آگاهانه اجرا نماید.

تمرکز اصلی بر توسعهٔ تفکر مدال و ورود جدی به فضای مینور است.
این سطح پایه‌های شنیداری را می‌سازد که اگر درست شکل نگیرند، در کلاس‌های بالاتر باعث ضعف جدی در دیکته موسیقی، خواندن از رو و درک هارمونی خواهد شد.

 ۱. حالت و کلید

• تمرکز بر کلیدهای مینور
• مینور هم‌نام و موازی
• آشنایی کاربردی با سه نوع مینور: طبیعی، هارمونیک، ملودیک

هدف، ساختن گوش مدال و تشخیص تفاوت‌های صوتی میان انواع مینور است، نه حفظ تعاریف خشک تئوریک.

 ۲. فواصل

• تمرکز بر ثانیه‌ها، سوم‌ها و فواصل ناب
• تمرین شنیداری و اجرایی فواصل
• معرفی فواصل پیچیده‌تر مرحله به مرحله

فواصل باید قابل شنیدن و کاربردی باشند، نه صرفاً قابل نام‌بردن.

 ۳. ریتم

• معرفی فیگورهای ریتمیک جدید
• گسترش قوانین گروه‌بندی زمانی
• تمرین ارتباط ضرب، میزان و تقسیمات زمانی به‌صورت عملی

ریتم به صورت موازی با سایر مباحث سلفژ آموزش داده می‌شود و به مهارت عملی تبدیل می‌گردد.

۴. تثبیت و تداوم یادگیری

• مرور مستمر مطالب گذشته
• انتقال یادگیری به حافظه شنیداری فعال
• تمرین منظم با راهنمایی معلم یا والدین
• ترکیب تمرین‌های نوشتاری، شنیداری و اجرایی

این شیوه باعث می‌شود یادگیری عمیق، پایدار و کاربردی باشد.